Terug op aarde.
Sinds afgelopen woensdagochtend ben ik weer op aarde terug. Niet dat ik echt van de aardbodem verdwenen ben geweest, of elders in hogere sferen heb verkeerd. Nee, dat niet, of toch wel een beetje?
Ik zal u niet in het ongewisse laten. Ongeveer drie weken geleden kreeg ik last van een krakerige stem, waarbij plotseling ook mijn stem volume daalde. Een soort heesheid dus. Raar vond ik dat wel. Ik was immers niet verkouden, en de griep had mij ook niet te pakken. Nu moet ik eerlijk bekennen, dat ik altijd al wat last heb van een wat krakerige stem, maar dat wordt in de regel, zo is mij destijds al eens door de KNO gezegd, veroorzaakt door een verkeerd stemgebruik. Nou ja, zal wel zo zijn? Maar nu was het anders. Direct naar de huisarts, of toch maar eens op internet speuren. Ik koos voor geen van beiden. Eerst maar even afwachten. De meeste kwaaltjes gaan vanzelf weer over, toch? Maar aangezien zowel de schorheid als het kraken maar niet verdwenen, werd ik er toch wat onrustig van. Want tja, je weet maar nooit wat zich daarbinnen dat ‘keels’ gebied afspeelt. Ongeveer drie jaar geleden zijn twee van mijn dierbare collega’s aan keel c.q. slokdarmkanker overleden. Nadat zij het “doodvonnis” van de arts hadden vernomen, ging het plotseling heel snel. Binnen een half jaar na dato zijn beiden overleden. Geen redden meer aan dus. Toch wel heftig, als je weet dat zij daarvoor nooit ziek zijn geweest.
Dus met die gedacht bleef ik maar wat zitten, want stel dat (…) Meer dan wenselijk hield de heesheid en het stemgekraak mij meer bezig, dan mij lief was. Want stel dat,… de huisarts het toch niet zou vertrouwen, en mij voor alle zekerheid, om dingen uit te sluiten, door zou gaan sturen naar het ziekenhuis voor nader onderzoek. En stel eens voor dat ik ook zo’n bericht als destijds mijn dierbare, en inmiddels overleden collega’s, zou krijgen? Maakte ik mij nu onnodig ongerust, of toch niet? Als rechtgeaarde somberman en diepdenker hadden zich in mijn hoofd reeds allerlei scenario’s voor een naderend afscheid van mijn aardse bestaan aangediend. Ach, waarom zij wel en ik niet? Uiteindelijk hebben we het leven niet in ons eigen hand toch, vreemdelingen en bijwoner die wij zijn?
Met al deze en andere gedachten in mijn inmiddels overvolle hoofd heb ik de stoute schoenen aangetrokken, en ben afgelopen woensdag toch maar naar de huisarts gegaan. Toch wel een beetje gespannen deed ik mijn verhaal. (Hij had natuurlijk al lang aan mijn stem gehoord wat er vermoedelijk aan de hand was). Na een korte vragenronde en wat voel, kijk en knijpwerk, deelde de huisarts mij mede, dat er zeer waarschijnlijk niks ernstigs aan de hand was. Wel moest ik het wat in de gaten houden. In geval van pijn en vooral slikklachten zou ik onverwijld naar hem terug moeten komen. Maar wat de genezingsprognose van mijn opgelopen ongerief betreft, dat zou binnen drie weken geheel verdwenen moeten zijn. Helemaal opgelucht en blij verliet ik vervolgens de spreekkamer. Voor mij kon de dag niet meer stuk. Als mijn goede God het behaagde mag ik nog een poosje door.
Want laat ik eerlijk zijn, zo kijk ik er wel tegenaan. Hoe klein het leed ook is geweest, het had ook anders af kunnen lopen voor mij. De Hemelse Vader heeft even tot mij gesproken door mij even te laten “lijden” aan datgene wat ik vreesde.
Vanaf heden kan ik alle andere aardse zaken weer beter relativeren, en weet ik weer even, dat ik het leven niet in eigen hand heb, maar dat mijn Hemelse Vader de regie daarvan heeft. In die afhankelijkheid, mag ik eerst weer vrolijk en opgelucht verder. Ik ben weer terug op aarde.
Hielke
