Het
Hoekhuis
de ochtend was nog jong
en stil
straten lagen er nog
verlaten bij
de telefoon maakte een
einde aan de rust
het was amper vijf
minuten rijden
de motor zoemde zacht
in het wit gestoken
staarde ik vol met gedachten naar buiten
het huis stond op de
hoek
de in blauw gestoken
mannen knikten bedroefd
een hoofdknik gericht op
de open deur
ik mocht eerst, ik was
groot
de trap was stijl en
gebogen
aan de leuning kleefde bloed
daar lag zij naast haar
bed gemept
haar hoofd onherkenbaar
verminkt
het bloemetjes behang
met rode vegen besmuikt
het laken gespreid,
de riemen vast
de trap was steiler dan
ik had gedacht
de straat was stil, een
klep valt dicht
de motor zoemt, het
hoekhuis verdwijnt
ik kijk naar
buiten, en zie niet het bloed op mijn
wit
Hielke Houtsma
Ik zie het voor me....
BeantwoordenVerwijderen