De avonturen van een uitleenboek 3

De avonturen van een uitleenboek (3)

Bijna drie weken voorbij.

Het begint bij mij nu wel een beetje te kriebelen hoor. De drie weken van de uitleenperiode voor  Sofie zijn bijna voorbij. De vorige keer vertelde ik  dat ik graag in de warme en sfeervolle woonkamer van Sofie had willen blijven, niet ver van die prachtige boekenwand vandaan. Mijn wens is uitgekomen, want kort nadat ik daarover had verteld, ben ik niet meer op de slaapkamer van Sofie terug geweest. Op een ochtend heeft zij me mee naar beneden genomen  en vervolgens heb ik  zelfs een mooi plaatsje in de weelderige boekenkast gekregen  te midden van al die mooie boeken. Ik had nu overdag, tijdens de afwezigheid van Sofie, mooi de gelegenheid om eens wat rond te kijken en hier en daar een praatje met de andere boeken te maken. Inmiddels ben ik voorzien van wel tien blaadjes tussen mijn bladzijden.

Gisteravond legde Sofie na haar thuiskomst, nog voordat zij de keuken in ging  om eten te gaan koken, mij op een de grote tafel in de woonkamer neer, recht tegenover de prachtige boekenwand, waar ik de laatste tijd had gelegen. Ik vroeg mij af  wat daar de bedoeling van zou zijn? In plaats van op het inmiddels bekende krukje naast haar stoel gelegd te worden, was ik nu op de tafel terechtgekomen, met naast mij een groot schrijfblok  waarin zo te zien  heel wat aantekeningen  waren gemaakt. Ik kon niet goed zien wat er geschreven stond, maar wat ik wel zag was dat het om ‘Tijd’ en ‘Denken’ ging. De avond verliep dus  in tegenstelling tot  voorgaande dagen anders. Keer op keer werd ik door Sofie doorgebladerd en las zij aandachtig verschillende gedeelten, wat  zij afwisselde met het maken van aantekeningen. Rond tien uur verdween Sofie voor korte tijd naar boven en kwam even later gekleed in haar fraaie huispak,weer naar beneden om verder te gaan. Inmiddels was zij bezig met een nieuw hoofdstuk. Aan het begin van de avond was ik een beetje benauwd geweest  dat Sofie met een potlood of nog erger met pen in mij zou gaan schrijven. Ik had namelijk een poosje geleden van een ander boek uit de bieb gehoord  dat er in hem geschreven was  met het gevolg, dat hij wel een week in de werkplaats  had gelegen  om al het geschrevene weer te laten verwijderen. Wat zijn mensen soms toch vreemde wezens. Weer moest ik aan de bekende filosoof Emanuel Kant denken. “Wat is de mens”, vroeg Kant zich destijds af. Tja, goeie vraag, wat is de mens eigenlijk?  In ieder geval iemand die ‘niets kan weten, volgens  de oude Griekse filosoof Socrates.

Inmiddels ben ik er ook achtergekomen dat ‘Tijd en Denken Voorbij’  te maken heeft met het feit dat veel mensen tegenwoordig geen tijd meer hebben om echt na te denken, of liever gezegd, geen tijd meer nemen om dat te doen. Alles moet tegenwoordig vlug en gehaast. Tijd om eens lekker te luieren schijnen  mensen niet meer te hebben. Nee, dan Sofie. Ik merk gewoon aan haar hele doen en laten dat zij wel de tijd neemt. Om in plaats van s’ avonds naar de TV  kijken, schenkt zij alle aandacht aan mij. Nu ik het toch over de TV heb, wat een herrie geeft dat apparaat zeg, vreselijk. Al die flitsende beelden, het geschreeuw van mensen  en die luide muziek. Sofie had vorige week blijkbaar haar TV avond, terwijl ik naast haar op ‘mijn vertrouwde krukje’ lag. Zij had eens moeten weten, hoe afschuwelijk  ik het die avond heb gevonden.  Ik werd er gewoon onrustig van. Tegen middernacht werd die domme TV pas uitgedrukt.

 

En toen was er voor mij natuurlijk geen aandacht meer. Gelukkig mocht ik in de woonkamer blijven liggen, dat was wel fijn. Ik heb wel uren nodig gehad, om tot mezelf te komen, en om al die afschuwelijke beelden van het TV scherm kwijt te raken. Volgens mij was de nacht inmiddels halverwege toen ik eindelijk wat kon slapen. Wat een geluk  dat het bij die ene avond is gebleven. Moet er niet aan denken  dat ik het weer mee zou moeten maken, hoewel…… Stel dat ik na terugkeer in de bieb weer eens uitgeleend zou worden  en bij iemand terecht zou komen die iedere avond op de bank voor de TV zou ‘hangen’. Dat zou pas erg zijn hoor. Waarom lenen zulke mensen dan in de vredesnaam boeken, als ze toch maar wat voor de TV zitten te koekeloeren?  Aan de andere heb ik zo’n vermoeden, dat het wel wat mee zal vallen. Zou ik een thriller of een roman zijn geweest, dan was de kans vele malen groter dat ik hele avonden in de nabijheid van een ingeschakelde TV zou moeten verblijven. De lezers van boeken zoals ik  houden er meestal  toch een wat  inhoudelijk en diepzinnige levensstijl erop na.

Had ik trouwens al verteld, dat Sofie s’ avonds tijdens het lezen en werken   prachtige klassieke muziek beluistert?  Een genot om naar te luisteren hoor. Hoewel ik van muziek geen verstand heb, heb ik uit een telefoongesprek tussen Sofie en haar vriendin begrepen  dat zij graag naar ‘Bach’ luistert. Hoe het ook zij, de muziek die Sofie s’ avonds beluistert  is heel rustgevend.