Avonturen van een uitleenboek Deel 5

 

 Avonturen van een uitleenboek. Deel 5. 

Vervolg vakantieperikelen.

Overdag hadden wij, de drie romans en ik, het rijk alleen in het fraaie vakantiehuis in de Achterhoek. Ik bofte dat ik op de grote tafel bij het raam lag. Vanuit mijn positie gezien, had ik een prachtig uitzicht op een weelderig aangelegd vennetje  met daarlangs een wandelpaadje  van kleine kiezelsteentjes. Blijkbaar was het vakantiehuis iets bijzonders. Regelmatig stonden er  mensen tijdens hun wandeling  even stil om het vakantiehuis te bewonderen. Soms werden er zelfs  foto’s van gemaakt. De excentrieke man, zijn vrouw en hun blonde zoontje, gingen  s’ ochtends na een uitgebreid ontbijt  wandelend  dan wel met de fiets erop uit. De avond vooraf stippelden zij vaak een natuur, maar soms ook een culturele route uit, maar s’ avonds na het avondeten krijgen wij volop aandacht. De vrouw, Siska geheten, gestoken in een fraai uitziend  beige huispak afgezet met donkerbruine biezen, nestelt  zich dan vaak met een van de romans op de mooie driezitsbank in de hoek van de woonkamer bij het raam.

Haar excentrieke echtgenoot, Jochem, had blijkbaar niet zoveel met mooie kleding. Gekleed in een bleke spijkerbroek en slobbertrui, met aan zijn voeten tot de draad versleten pantoffels, nam na de afwas plaats  aan de grote tafel bij het andere raam met uitzicht op de driezitsbank waar zijn lief zat. Jochem was meer een man van de verdieping  zo bleek mij al snel. Zijn gebruinde handen pakten mij dan vast, en las aandachtig wat er in mij was te lezen viel. Soms maakte hij  aantekeningen in een morzeling schrift  wat naast hem op de tafel lag. Tijdens het lezen spraken Jochem en Siska  weinig met elkaar. Alleen tijdens het theedrinken wisselden zij enkele woorden met elkaar. Af en toe probeerde  Jochem  bepaalde passages uit mij met haar te delen. Maar uit de reactie van haar kreeg ik de indruk, dat zij blijkbaar niet zoveel met filosofie had. Wat moest je nu met begrippen ‘Tijd en Denken’ had Siska zich luidop afgevraagd. Tijd heeft  toch alleen maar met de klok te maken en voor meerdere soorten tijd had zij blijkbaar geen belangstelling, terwijl die ander soorten van tijd nu juist zo belangrijk zijn om het leven tot een aangenaam gebeuren te laten zijn volgens Jochem, die zijn geliefde ook al niet wist te interesseren voor de fenomenen denken, waarnemen en ervaring als bron van alle kennis. Toen Jochem een laatste poging ondernam om zijn geliefde  te attenderen op het onlangs verschenen en  zeer interessante verschenen boek ‘Kairos’ van de bekende filosofe en schrijfster Joke Hermsen liet Siska hem fijntjes weten meer belangstelling voor romans  te hebben, waarna Jochem zich weer over zijn gemaakte aantekeningen boog. Het was avonds vaak tegen twaalven, eer de beide echtlieden naar bed toe gingen, maar niet nadat de vrouw bijna een fles rode wijn soldaat had gemaakt, terwijl haar excentrieke echtgenoot zich aan een aantal jonge jenevertjes tegoed had gedaan.

Het kleine blondje jongetje was blijkbaar geen lezer maar meer een knutselaar. Hij bouwde tijdens de avonden aan  hele installaties van Meccano op de vloer voor de open haard en verdween steevast om klokslag negen uur naar  bed. Nee wat de vakantie betreft had ik geen klagen gehad. Na ruim drie weken werd ik na hun terugkomst door Siska naar de Bibliotheek terug gebracht waar ik in alle rust  kon nagenieten van een prachtige vakantie in de Achterhoek.

 

Kerst

Nu, aan het einde van het jaar, met de Kerst in het vooruitzicht  vraag ik mij af of ik tijdens de feestdagen te midden van al die andere boeken  in een donkere en verlaten bibliotheek zou blijven of…toch nog uit logeren zou gaan? De  kalendertijd begon  te dringen. Vandaag was het bijzonder stil in de bieb geweest. Af en schuifelden wat mensen langs de boeken. Het waren met name de thrillers en romans die  belangstelling kregen. “Wie wilde mij, als diepzinnig en filosofisch georiënteerde boek,  tijdens de Kerstdagen nu hebben”? Net toen ik die negatieve gedachte had ontwikkeld stond ze daar. Het was nog een meisje, althans zo oogde zij. De jonge vrouw was gekleed in een donkerblauwe winterjas. Ze had een weelderig bos blond haar, gevlochten in een prachtige staart hangend over de  kraag van haar jas met over haar linker schouder een fraai uitziende leren schoudertas die nog na ‘nieuw’ rook. Haar fraai gevormde slanke handen pakte mij voorzichtig van mijn plaats en nam geen moeite om de inhoud op mijn achterkaft te lezen. Ik verdween onder haar linker  arm en werd via de uitcheck balie van de bieb naar buiten gevoerd. Na een korte wandeling kwam ik in een kleine woning terecht. In de hoek van de eenvoudige  maar gezellige ingerichte woonkamer stond een oude piano, die qua uiterlijk  zijn beste tijd wel had gehad. Met de jas nog aan, legde de jonge vrouw mij op de hoek van de piano. Toen zag ik in de andere hoek, dicht bij het raam een fraai opgetuigde kerstboom staan die zelfs een dennengeur verspreidde. Vier uit grootmoeders tijd afkomstige stoelen met in de midden een antieken tafel vulden de  knusse woonkamer. Voor de kleine ramen hingen mooie velours gordijnen. Een houtkachel deed zijn best om voor de nodige warmte te zorgen.

Vanuit mijn plaats op de oude piano had ik zicht op een gedeelte van de smalle straat. Had ik  wat liggen suffen?  Ik schrok min of meer wakker van het geluid wat uit de piano klonk. Toen zag ik  de jonge vrouw weer. Ze zat op een klein, met stof bekleed krukje, terwijl haar  vingers over de toetsen zweefden. Een zacht en dromerige melodie deed mij opnieuw bijna indutten. Tot diep in de nacht vulde de zachte pianomuziek de kleine woonkamer met de inmiddels geheel gesloten velours gordijnen. Naast mij, op het uiterste puntje van de piano  stond een half vol glas rode wijn. De volgende dag werd ik, nog steeds op de oude piano liggend, wakker en zag nog net  dat de jonge vrouw  opnieuw gekleed in haar mooie donkerblauwe winterjas, de kleine woning verliet. Zo te zien aan twee grote boodschaptassen, op weg naar de winkel om kerstinkopen te doen. Vrolijk priemden de vroege zonnestralen door de kleine ramen van de woonkamer  waardoor ik op mijn gemak eens wat rond kon kijken. Nu zag ik ook de kleine maar vooral klassiek  uitziende boekenkast bij de deur, gevuld met boeken over muziek, literatuur en reizen. Zelfs ontdekte ik filosofische werken. Buiten zag ik mensen voorbij lopen die soms stilstonden om een praatje met elkaar te maken. De woningen in de straat leken allemaal op elkaar en ademden een sfeer van nostalgie uit.  Wordt vervolgd.